دیوانه ی چشمهای تو

zolale-negah — Tue, 18 Nov 2008 15:48:44 GMT

شیرین لب خندانم

در پسته

شکر دارد

جواد سبط

به روایت کیارستمی!!

zolale-negah — Fri, 12 Sep 2008 18:17:50 GMT

من امشب خسته و تنها

میان آتش غم ها

سرودی از تو می سازم

تمام هستی ام را

بودنم افسانه هایم را

به پایت پاک می بازم

که در آن روزهای سرد

که در آن روزهای لنگ و پر حسرت

برایم چشمه ی خورشید بودی

و من از تو

نگاه سخت مغرورت

تن پاک و لطیف و داغ و پر شورت

بنایی بر تراز بی بقای خاک می سازم

طلوع چشمهایت را

سپیده گفته هایت را

به لوح سینه می کوبم

تمام خاطراتت را من از آیینه می روبم

من امشب آمدم تا درد بنشانم

براه رفتنت هردم

سرشک از خون بیفشانم

من امشب آمدم تا درد های دوریت

در میان خرمن این واژه های سرد بنشانم

نبود تو درین شب ها

به چشمم خاک می پاشد

درون سینه ام جولان کنان پوچی

دهانم پر کف و خاک و دلم راکد

نسیم مرگ هر دم از این لاشه ی مردار می آید

بدون تو درین شب ها

دلی پر درد دارم من

شبی پر حرف و پر قصه

ولیکن سرد دارم من

من از دستان این شب های ناهموار می ترسم

مرا هر سو که می خواهد

کشد این دست ها می دانی

نگاه مرده مردی در میان ماه

من را سنگ می سازد

ستاره با نگاه سرد و بی مهرش

دلم را منگ می دارد

ولیکن هرچه می گویم

نه می فهمی

نه می آیی

آبان ۸۵

آفتاب خواهی شد

zolale-negah — Fri, 08 Aug 2008 14:52:11 GMT

بسوی آن روزهای آفتابی

حرفهایت را بگذار و برو

من آفتاب نیستم را بگذار برو

تو در آغوش نور آفتاب خواهی شد

برق چشمان تو از ماه کمتر نیست

سینه ات هم که آیینه است

دور و برت هم که سیاه ست

پس برو تو حتما آفتاب خواهی شد

جواد سبط

مهر ۸۶

zolale-negah — Thu, 31 Jul 2008 18:23:18 GMT

آنقدر عاشقم که نیازم به یار نیست

هرچند در خزان شدم و نو بهار نیست

سرخوش به نقش مستی خویشم به بزم عشق

هرچند بی می هستم و نزدم نگار نیست

هر چند تیشه زد به دلم دست روزگار

بر تکه ها ی آینه حتی غبار نیست

من صد هزار بار فدایش شدم ولی

آخر که شاپرک به گلی ماندگار نیست

در بند جادوان دو چشمان مشکی اش

من را به جز قبول غمش اختیار نیست

جواد سبط

zolale-negah — Sun, 06 Jul 2008 09:04:18 GMT

می و شراب نیاید مرا به کار امروز

که مست باده ام از چشم آن نگار امروز

به جای برف بریزد از آسمان الماس

ز گرد پای نگارم به این دیار امروز

شکست قامت سرما به پنجه ی خورشید

رهید قلب من از یار نا به کار امروز

زنید چاک چو غنچه جامه از تن خویش

که بزم ما ز رخ یار شد بهار امروز

رسید مژده و افلاک در سماع افتاد

ز صوت ناله ی بلبل به جویبار امروز

نوشته ام دو سو خط بر سیاق حافظ شعر

چه ادعای بزرگی چه افتخار امروز

تخلصی چو ندارم چه عیب "تنها" من

چو سبطم و سخنم در شاهوار امروز

جواد سبط

۲۵ بهمن ۸۶

دستنوشتهای یک دیوانه

zolale-negah — Sun, 20 Apr 2008 14:59:10 GMT

من از تو بیگانه نیستم

آن هنگام

که ترسهای بی اساست را

به تن مسموم سایه می بخشی

و یا در کوچه پس کوچه های نیم شب

به بزم ستاره باران واژه خواهی رفت

ولی تو آنقدر سرشاری که روزی

از من نیز سرریز خواهی شد

روزی که بروی

چه پنجره هاست بسته حضور خلوت تو

جواد سبط

یک لحظه

zolale-negah — Wed, 09 Apr 2008 14:03:36 GMT

یک لحظه نگاهم به نگاه تو در افتاد

هر کس که بدین دام در افتاد بر افتاد

بر خرمن خشک دل من برق نگاهت

تابید گرفت آتش و پا تا به سر افتاد

گفتم هوس است این چوببوسم لب لعلت

خاموش شود آتش و لیکن بتر افتاد

گفتم که به درمان بکشم دست به زلفت

ازعطرخوش جعد تو خون درجگر افتاد

هر چند در آغوش کشیدم تن مینات

آرام ندارم که مگس بر شکر افتاد

تاباندی ازآن چشم سیاهت همه گون سحر

در خواب شدم لیک شبم بی سحر افتاد

جواد سبط

سال نو مبارک

zolale-negah — Thu, 20 Mar 2008 08:45:18 GMT

ساقیا باده که اکسیر حیاتست بیار

تا تن خاکی من عین بقا گردانی

* * *

یک سال دگر رفت و ما ماندیم و حاصل عمر که هر چه افزون تر بهتر خوششان باد آنان که دستی را گرفتند باشد که دستشان به دست یزدان گرفته شود

سالی نو است و سخنی نو لازم است تا رنگ این کهنه رباط را (کاروانسرای کهن=جهان) با شوق و ذوق خویش رنگی نو بزنیم

بیا به دور جام باده برقص و شاد باش همتی کن که به گرد کلام خدا آئینه وار هفت سین باشی حرکتی کن نوشو طرحی نو در انداز که بشر محتاج سخنهای تازه است که از دست و لب تو جاری خواهد شد انشا الله

وطن سال نوی شما هم مبارک

* * *

این هم فال سال نو ...

صبح است ساقیا قدحی پر شراب کن

دور فلک درنگ ندارد شتاب کن

زان پیش تر که عالم فانی شود خراب

ما را ز جام باده ی گلگون خراب کن

خورشید می زمشرق ساغر طلوع کرد

گر برگ عیش میطلبی ترک خواب کن

روزی که چرخ از گل ما کوزه ها کند

زنهار کاسه ی سر ما پر شراب کن

ما مرد زهد و توبه و طامات نیستیم

با ما به جام باده ی صافی خطاب کن

کار صواب باده پرستی است حافظا

برخیز وعزم به جزم کار صواب کن

حافظ

می مانی؟

zolale-negah — Wed, 19 Mar 2008 07:37:18 GMT

تو ای یادگار روزهای ساکت من

صدایت را باز

در رقص آرام برگ ها می شنوم

می خواهم از تو آغاز کنم

و آوای حضورم را با تلاطم حرفهایت

دوباره از نو کوک کنم

یعنی تو این بار می مانی

و یا باز با یک پلک

و یا یک خمیازه ی عمیق

چون رویا از سرم می گذری؟

جواد سبط

مرداد ۸۶

نقاشی

zolale-negah — Mon, 10 Mar 2008 07:15:41 GMT