گونه هایی لطیف و دیباگون زلفکانی سیاه و تو در تو
لحن نرمی صدای پای آب چشمهایی خمار چون آهو
می نگارد نگاه نمناکش طرح پر پیچ و تاب از افسانه
زورقی راکه عشق نقشش بود خالی از خط و خال بیگانه
حرفهایش چو جویبار عسل روبه دریای سینه ام دارد
با نگاه پر از ترنم خود بر لبانم ترانه می کارد
کاش میشد که کور راه عمر از در خانه اش گذر بکند
یا نگاه ستاره ای در شب از دل من ورا خبر بکند
کاش میشد که قامت پاکش امشبی در کنار من باشد
آن حریر نحیف دستانش گل به باغ بهار من باشد
جواد سبط
