بر باد

وقتی که آوازه خوان ها

        بر بلندای صخره ها

                خویش را

         به خواب و شعر می بخشند

                  ورگه های امید

                چون گیسوان تو بر باد می روند   

                             من می مانم وتو

                                           و دنیایی حرف نداشته

                                                   که هرگز به حقیقت نمی پیوندند

          تو کدام راه را خواهی رفت؟

                 من ازین جاده ها به کجا خواهم رفت

                           جز بن بست

                                                                            

                                                              جواد سبط 

                                                                                        آذر ۸۶