راهی بوسیدن بانوی خویش دختری که دربهاران رفت خواب
آفتاب مست خواب آلود هم ترک می گفت این جهان بی حساب
یک لب تشنه به عشق دخترک یک سقوط بی حساب و بی کتاب
شب شده حالا و اما بی قرار عاشق چشمان با نوی بهار
خلق آرام وهمه درخواب خوش کاش می مرد این دل بی برگ وبار
یک زمان رویای عشق دخترک قصه ای زیبا و خوش نقش ونگار
پرسه ها و کوچه گردی های شب خاطراتی داغ و خوب و ماندگار
۰
ناگهان شب سینه اش را چنگ زد یاد گار دخترک را باد برد
ظلمت شب چشم او را خیره کرد خاری اندر پای عریانش سترد
سینه اش صاف و ستبر اما دریغ دشنه ها در پهلوانش رفته بود
خم به ابرویش نیامد سینه صاف بی نگاه دخترک اما چه سود
چشمه ی اشکش که شدجوبارخون خیمه زد بر فکر او ذکر جنون
در میان زانوان گم گشت سر الف قدش عاقبت شد حرف نون
خواهش ناب نگاه دخترک نیزه ای در قلب معصومش نشاند
خسته و تنها میان شط هیچ نوری در دل سردش نماند
دخترک خندان میان خواب بود عشق پاکش را به رویا می ستود
لحظه ای غفلت به چشمانش فتاد باد آمد شعر او را در ربود
جواد سبط
