یک روز دگر

یک  روز دگر آمد  و روی  تو ندیدم

                       دانی که من از دوری رویت چه کشیدم

گر دست تو در دستم و بد سحر نگاهت

                      آن خنده ی شیرین و دو چشمان سیاهت

کی راهی شب میشدم و شاعر افسوس

                        تا من بدهم هستی خود را به نگاهت

با نوی بهاری و منم  رهرو  پاییز

                          از سردی پاییز وجودم همه لبریز

طوفان شده و طاقت سرمام دگر نیست

                        رفتی تو و یاریگر شبهام  دگر نیست

رفتی تو و از بوسه ی لبهای تو مستم

                       تا آخر خط  در هوس عشق تو هستم