|
یک لحظه نگاهم به نگاه تو در افتاد
هر کس که بدین دام در افتاد بر افتاد بر خرمن خشک دل من برق نگاهت تابید گرفت آتش و پا تا به سر افتاد گفتم هوس است این چوببوسم لب لعلت خاموش شود آتش و لیکن بتر افتاد گفتم که به درمان بکشم دست به زلفت ازعطرخوش جعد تو خون درجگر افتاد هر چند در آغوش کشیدم تن مینات آرام ندارم که مگس بر شکر افتاد تاباندی ازآن چشم سیاهت همه گون سحر در خواب شدم لیک شبم بی سحر افتاد
جواد سبط + نوشته شده توسط در چهارشنبه بیست و یکم فروردین 1387 و ساعت
17:34 |
 ساقیا باده که اکسیر حیاتست بیار تا تن خاکی من عین بقا گردانی * * * یک سال دگر رفت و ما ماندیم و حاصل عمر که هر چه افزون تر بهتر خوششان باد آنان که دستی را گرفتند باشد که دستشان به دست یزدان گرفته شود سالی نو است و سخنی نو لازم است تا رنگ این کهنه رباط را (کاروانسرای کهن=جهان) با شوق و ذوق خویش رنگی نو بزنیم بیا به دور جام باده برقص و شاد باش همتی کن که به گرد کلام خدا آئینه وار هفت سین باشی حرکتی کن نوشو طرحی نو در انداز که بشر محتاج سخنهای تازه است که از دست و لب تو جاری خواهد شد انشا الله وطن سال نوی شما هم مبارک * * * این هم فال سال نو ... صبح است ساقیا قدحی پر شراب کن دور فلک درنگ ندارد شتاب کن زان پیش تر که عالم فانی شود خراب ما را ز جام باده ی گلگون خراب کن خورشید می زمشرق ساغر طلوع کرد گر برگ عیش میطلبی ترک خواب کن روزی که چرخ از گل ما کوزه ها کند زنهار کاسه ی سر ما پر شراب کن ما مرد زهد و توبه و طامات نیستیم با ما به جام باده ی صافی خطاب کن کار صواب باده پرستی است حافظا برخیز وعزم به جزم کار صواب کن
حافظ + نوشته شده توسط در پنجشنبه یکم فروردین 1387 و ساعت
12:16 |
|
طراح قالب
|
