می و شراب نیاید  مرا به کار امروز

                         که مست باده ام از چشم آن نگار امروز

به جای برف بریزد از آسمان الماس

                               ز گرد پای نگارم به این دیار امروز

شکست قامت سرما به پنجه ی خورشید

                              رهید قلب من از یار نا به کار امروز

زنید چاک چو غنچه جامه از تن خویش

                               که بزم ما ز رخ یار شد بهار امروز

رسید مژده و افلاک در سماع افتاد

                            ز صوت ناله ی بلبل به جویبار امروز

نوشته ام دو سو خط بر سیاق حافظ شعر

                              چه ادعای بزرگی چه افتخار امروز

تخلصی چو ندارم چه عیب "تنها" من

                            چو سبطم و سخنم در شاهوار امروز  

 

                                                    جواد سبط

                                                  ۲۵ بهمن ۸۶

باید بروم ...

         حس می کنم

این ها دیگر واژه های من نیستند

                من باید بروم

                        به آنجا که خورشید می تابد

              این ها واژه های من نیستند

                                        این ها بیگانگی اند

                                                       من اشتباهی بودم

 

 

آرزوهایم ....

من وهمه ی آرزوهای بر باد رفته ام

            و چشمان تو دختر

                            که نوید همه شان بود

   تو چقدر زیبا بودی

                    و صدایت

               چه زیبا خیال شبانه ی مرا می ستود

        

          تو هم بر باد رفتی ....

                      یعنی تو همان شعله ی لطیف بودی

                                همان ستاره ی معصوم

                           که می خواستم خلوت دلم را آهنگ نو بدهد ؟

               تو بر باد رفتی

                   چشمهایت هم رفت

                              و حتی اشکهایت

             چه می شد اگر می گذاشتی ببوسمشان ....

 

                            تو رفتی

                   جل جل تو گذار تو از سینه رفت

                                 و این دل مرده باز هم خشکید

                اگر عاشقت بود

                       اگر دیوانه اگر مست

             از آن بود که بی تو ازین سکوت می ترسید

                                              درین سکوت می لرزید .... 

      

                      تو همان بودی که من

                              با یک نگاه در به درش شدم

                       همان که برایم ستاره شد

                            و شبانه روزم در سیاهچاله ی عشقش گم شد

                                             نه باور نمی کنم

                                                  تو جفت منی پاره ی دلم

                                                         تو کجا می توانی بروی

                                                     وقتی که خیالت همیشه با من باشد ....

                        

                            ولی می گویند

                     تو با آدمک یاهو حرفهای فراوان داری

                                                          ولی با من هیچ ....   

                  نمی دانم شاید تصمیمی گرفته ای

                                             و بر باد رفته ای ....

                         حرفی بزن چیزی بگو

                                    شانه هایم را بگیر

                                     عاطفه ام که جز تو پناهی ندارد

                                                        شاید زودتر فراموش کنم

 

 

                                       جواد سبط

                                                                    آذر ۸۶

 

   

لا به لای سطرها .........

 سر کلاس تو راحت نشسته ای

                و پشت سرم

                       درست را گوش می دهی

          واین منم

               که باید عاطفه هایم را

                          لا به لای سطرها گم کنم

                تو ناز کردی

                     شاید نگاهت هم

                            گذر از این عاطفه بود

                                      نه تو نرخت فراتر از این حرفهاست ...........

               من بدبخت فلک زده ام که نیازم تو شدی

                                              و به آنجا کشیده شدم

                                                    که سر خیابان

                                      عمرم آبرویم و همه دارایی ام را جز تو

                                                 - که البته ندارمت را -

                                                                       خیرات کردم

                        آری غارت چشمان تو بود که مرا

                                        به نیم مرزهای جنون هدایت کرد

                - البته چه غارت خوبی

                         که آغاز نشده

                   همین طور سطرهای روان می زاید

                                   والبته مرا به سجع سطر پیش ......... -

             روزها می گذرند

                   و نشانه های خیانتت

                                   آشکار می شود

                   آن وقت می گویند

                             چرا عربده می کشی

                      چرا چرت می گویی

                                    و همه چیز را پرت می کنی

                                          این نفرت زاده ی کدام حادثه است

                                                        این نفرت واین دادهای پی در پی .......

            برای که بخندم ؟ برای چه ؟

                    این همه رفتم این همه رفتم چه شد؟

              این همه ناز و نوازش

                                  با واژه های روشن برای که بود ؟

                نمی دانم

            من اصلا حوصله ی این حرفها را ندارم

                          با من بحث نکن

                                 تا او نیست من دشنام می دهم

                                               وقتی آمد

                                                    - که نمی آید -

                                             باشد می خندم

                                                     بگذار بگویند فلانی بهانه می گیرد

 

                                جواد سبط

                                                                                             آبان ۸۶ 

دستنوشتهای یک دیوانه

من از تو بیگانه نیستم

        آن هنگام

                که ترسهای بی اساست را

                               به تن مسموم سایه می بخشی

               و یا در کوچه پس کوچه های نیم شب

                                   به بزم ستاره باران واژه خواهی رفت

                  ولی تو آنقدر سرشاری که روزی 

                               از من نیز سرریز خواهی شد

                                          روزی که بروی

                                    چه پنجره هاست بسته حضور خلوت تو

 

                                   جواد سبط

یک لحظه

یک لحظه نگاهم به نگاه تو در افتاد

                                  هر کس که بدین دام در افتاد بر افتاد

بر خرمن خشک دل من برق نگاهت

                                   تابید گرفت آتش و پا تا به سر افتاد

گفتم هوس است این چوببوسم لب لعلت

                                   خاموش شود آتش و لیکن بتر افتاد

گفتم که به درمان بکشم دست به زلفت

                               ازعطرخوش جعد تو خون درجگر افتاد

هر چند  در آغوش  کشیدم  تن  مینات

                                    آرام ندارم که مگس بر شکر افتاد

تاباندی ازآن چشم سیاهت همه گون سحر

                                 در خواب شدم لیک شبم بی سحر افتاد

 

 

                                                    جواد سبط

سال نو مبارک

ساقیا باده که اکسیر حیاتست بیار

                                                 تا تن خاکی من عین بقا گردانی

                                *  *  *

یک سال دگر رفت و ما ماندیم و حاصل عمر که هر چه افزون تر بهتر خوششان باد آنان که دستی را گرفتند باشد که دستشان به دست یزدان گرفته شود 

سالی نو است و سخنی نو لازم است تا رنگ این کهنه رباط را (کاروانسرای کهن=جهان) با شوق و ذوق خویش رنگی نو بزنیم

بیا به دور جام باده برقص و شاد باش همتی کن که به گرد کلام خدا آئینه وار هفت سین باشی حرکتی کن نوشو طرحی نو در انداز که بشر محتاج سخنهای تازه است که از دست و لب تو جاری خواهد شد انشا الله

وطن سال نوی شما هم مبارک

                                  *  *  *

 این هم فال سال نو ...

صبح است ساقیا قدحی پر شراب کن

                                          دور  فلک  درنگ  ندارد  شتاب  کن

زان پیش تر که عالم فانی شود خراب

                                         ما را ز جام باده ی گلگون خراب کن

 خورشید می زمشرق ساغر طلوع کرد

                                        گر برگ عیش میطلبی ترک خواب کن

روزی که چرخ از گل ما کوزه ها کند

                                          زنهار کاسه ی سر ما پر شراب کن

 ما مرد زهد و توبه و طامات نیستیم

                                        با ما به جام باده ی صافی خطاب کن

کار صواب  باده پرستی است حافظا

                                         برخیز وعزم به جزم کار صواب کن

 

                                       حافظ

می مانی؟

تو ای یادگار روزهای ساکت من

             صدایت را باز

                    در رقص آرام برگ ها می شنوم

             می خواهم از تو آغاز کنم

                           و آوای حضورم را با تلاطم حرفهایت

                                                       دوباره از نو کوک کنم

           یعنی تو این بار می مانی

                        و یا باز با یک پلک

                              و یا یک خمیازه ی عمیق

                                        چون رویا از سرم می گذری؟

 

                                 جواد سبط

                                                مرداد ۸۶

نقاشی

سپندار مذگانتان گرامی باد

     و چه به راستی سخن گفتند ...

     سالروز گرامیداشت عشق (سپندار مذگان) به پاسداشت فرهنگ ایران باستان بر همگان مردمان این آب وخاک گرامی باد

      به این امید که روزی فرهنگ ما بر پایه ی پیشینه ی اندیشه ی خودمان استوار شود

      بدرستیکه از آن روز که خداوند مردم پارس را آفرید  روح مهرورزی را در ذره ذره ی وجودشان دمید

 

      عهدتان پایدارعشقتان ماندگار ...........

 

 

                                     جواد سبط

بی تو ... چه سود؟...

کاش می شد

 گونه هایی لطیف و دیباگون             زلفکانی سیاه و تو در تو

 لحن  نرمی صدای پای آب               چشمهایی خمار چون آهو

 

                           می نگارد   نگاه   نمناکش           طرح پر پیچ و تاب از افسانه

                        زورقی راکه عشق نقشش بود          خالی از خط  و خال  بیگانه    

 

حرفهایش چو جویبار عسل               روبه دریای سینه ام دارد

با  نگاه  پر از  ترنم  خود                  بر  لبانم  ترانه می کارد

 

                          کاش میشد که کور راه عمر            از در خانه اش گذر بکند

                            یا نگاه ستاره ای در شب              از دل من  ورا خبر بکند 

 

کاش میشد که قامت پاکش             امشبی در کنار من باشد 

آن حریر نحیف دستانش                گل به باغ بهار من باشد

 

 

                                                    جواد سبط

و اما فلسفه ....

آیا تا بحال فکر کر ده اید که ممکن است بخشی از وجود شما خارج از مکان و زمان باشد و یا آن بخش بتواند خارج از قوانین جهان و سلسله ی علت ومعلولی عمل کند و شما هم به کارکردش به هیچ وجه واقف نباشید ؟ هیچ نمود بیرونی ای نداشته باشد و فقط از آنجا که حس می کنید در شما چیزی هست که به هیچ وجه آنرا نمی فهمید وجودش را در یافته اید چیزی که نه تنها می تواند اختیار را اثبات کند بلکه می تواند شما را واجد اراده ی آزاد کند  یعنی شما در انتخاب از جسم و فکر و عقل خویش هم آزادید ؟ بیشتر شبیه به یک رویاست ولی حقیقت دارد پس با من همراه شوید

اگر که به اطراف خود بنگرید جهان ومحیط پیرامون خود وتمامی موجودات را نظاره خواهید کرد همان چیزی که می توان به تقریب به آن جهان عینی گفت که شما به عنوان یک عضو کوچک از ان هستید کمی جلو تر بیایید آری جهان بیرون نه به خودتان بنگرید به بدنتان وآنچه در آن است فکر کنید باز هم جلوتر بدنتان را رها کنید افکارتان خاطره ها آرزوها نیازها که گویی از همه به شما نزدیک ترند آنها را در نظر بیاورید ذهنیاتی که تا حدود زیادی بر آنها مسلطید حال این ها را هم کنار بگذارید و سعی کنید همه چیز را کنار بگذارید آیا درکتان از جهان محو می شود نه شما هنوز هم با اطراف در ارتباطید گویا شما از هر آنچه در اطرافتان است جدایید حتی جسم وافکار تان گویی جهان خارج جسم وتمامی افکار شما هر اتفاقی که رخ می دهد از روبروی شما می گذرند و شما فقط بر آن ناظرید دقت کنید جهان را می توان دقیقا دو پاره دید ۱-تمام آنچه هست وروی می دهد (حال آن چیز در بیرون باشد و رخ بدهد ویا در داخل ذهن تو) همه وهمه را در یک سو در نظر بگیرید و۲-ودر سویی دیگرخودتان را که بر آن ناظر هستید این ناظر بودن درک اولیه ی انسان از اینکه وجود دارد است هر چیزی که ما درمی یابیم در قسمت اول قرار می گیرد و ناظر بودن و معنا دار دیدن آنها کار در دسته ی دوم است اگر دقت کنید می بینید که بخش دوم یعنی همان ناظر بودن و معنا دار دیدن ازچیزهایی هستند که در خارج از فهمیدنی های ما هستند پس بخشی از ما وجود دارد که ساز و کارش برای ما نا شنا ختنی است سوال پیش می آید که پس ما چگونه وجودش را در می یابیم؟ وقتی که برای ما قابل شناخت نیست؟ پاسخ این است که بوسیله ی آنکه آن خود وجود ماست و بوسیله اش همه چیز را موجود می بینیم فرض کنید در یک زمین بزرگ یک چهار دیواری میبینید که به هیچ وجه نمی توانید داخلش بشوید آیا می توانید بگویید درون آن چهار دیواری وجود ندارد است به خصوص وقتی که خودتان از طریق همان بخش ناشناختنی (چهار دیواری بسته) شناختنی ها را شناخته اید از آنجا که ما را ناظر به جهان کرده است می دانیم وجود دارد ولی ما هیچ چیز از آن نمی دانیم جز آنکه پایه ای ترین بخش وجودی ماست نامش را می گذارم نقطه ی ناظر.............خسته شدید اشکال نداره بیاین خوبه..............

     بر طبق دستآورد های فلسفی کانت ( فیلسوف بزرگ آلمانی قرن ۱۸میلادی )  علت و معلول و مکان و زمان و ...... فقط  برای چیزهایی که برای ما شناختنی است صدق می کند و هیچ دلیلی ندارد که برای غیر از آن هم وجود داشته باشد (بعدا درباره ی عظمت کانت برایتان خواهم نوشت زیاد نگران نباشید ) دقت کنید که نقطه ی ناظربه عنوان تنها چیزی که ما نمی توانیم آن را بشناسیم  ولی وجودش یقینی وغیر قابل کتمان است تنها چیز شناخته شده ایست که ممکن است( نمی توان در این باره به یقین صحبت کرد زیرا درباره ی چیزی که متعلق شناسایی نیست نمی توان اثبات و رد آورد) از علت ومعلول پیروی نکند و یا در زمان ومکان نگنجد پس نقطه ی ناظر که جزیی از وجود ماست و از این نظر در انتخاب انسان نیز دخیل است می تواند از علت ومعلول پیروی نکند وبه همین دلیل انسان بتواند با تکیه بر آن خارج از عوامل محیطی و جسمی و... تصمیم گیری کند که این همان اراده ی آزاد است که در نظر داشتیم هر چند که این فقط در حد یک امکان است و هرگز نمی توان درباره اش سخنی به یقین گفت

 

 

                                             جواد سبط

چرا

عاشقت را غرق خون کردی چرا                      غرق سردآب جنون کردی چرا

جای زخم از عشق بر دل داشتم                        درد عشقم را فزون کردی چرا

ناوک از مژگان زدی بر سینه ام                       الف قدم را چو نون کردی چرا

چشمهایت رخنه در دل کرده بود                        خوردمن راازدرون کردی چرا

بود چندی  قلب  من  مهمان  تو                        میهمان ازجا برون کردی چرا

تکیه گاهم بودی ای شیرین من                        طاق دل را بیستون کردی چرا

                                                 ***

چند روزی هست رویایم تویی                         خواب می بینم ولی سردی چرا

هرچه می گویم که قلبم مال تو                       ساده می گیری ومی خندی چرا 

 رد عشقت  را نمی گیرد  دگر                         در خیالت  هرز می گردی  چرا

 

 

 

                                          جواد سبط

بر باد

وقتی که آوازه خوان ها

        بر بلندای صخره ها

                خویش را

         به خواب و شعر می بخشند

                  ورگه های امید

                چون گیسوان تو بر باد می روند   

                             من می مانم وتو

                                           و دنیایی حرف نداشته

                                                   که هرگز به حقیقت نمی پیوندند

          تو کدام راه را خواهی رفت؟

                 من ازین جاده ها به کجا خواهم رفت

                           جز بن بست

                                                                            

                                                              جواد سبط 

                                                                                        آذر ۸۶

 

سقوط

  در میان  باد  پاییزی  سرد                        رهرویی راهی بسوی آفتاب

راهی  بوسیدن بانوی  خویش                    دختری که دربهاران رفت خواب

 

آفتاب  مست  خواب آلود هم                    ترک می گفت این جهان بی حساب

یک  لب تشنه به عشق دخترک                   یک سقوط  بی حساب و بی کتاب

 

شب شده  حالا و اما  بی قرار                       عاشق  چشمان  با نوی  بهار

خلق آرام وهمه درخواب خوش                  کاش می مرد این دل بی برگ وبار

 

یک زمان رویای عشق دخترک                   قصه ای زیبا و خوش نقش ونگار

پرسه ها و کوچه گردی های شب                  خاطراتی داغ و خوب و ماندگار

۰

ناگهان شب سینه اش را چنگ زد                     یاد گار دخترک  را باد  برد

ظلمت شب چشم او را خیره کرد                    خاری  اندر پای عریانش سترد

 

سینه اش صاف و ستبر اما دریغ                  دشنه ها در پهلوانش رفته  بود

 خم به ابرویش نیامد سینه صاف                   بی نگاه  دخترک اما  چه  سود

 

چشمه ی اشکش که شدجوبارخون               خیمه  زد  بر فکر او ذکر جنون

  در میان  زانوان گم  گشت  سر                  الف قدش عاقبت شد حرف نون

 

  خواهش  ناب  نگاه  دخترک                     نیزه ای در قلب معصومش نشاند

   خسته  و تنها  میان  شط                           هیچ نوری در دل سردش نماند

 

دخترک خندان میان خواب بود                    عشق پاکش را به رویا می ستود

لحظه ای غفلت به چشمانش فتاد                      باد  آمد  شعر او را در ربود

 

                                                          جواد سبط

 

یک روز دگر

یک  روز دگر آمد  و روی  تو ندیدم

                       دانی که من از دوری رویت چه کشیدم

گر دست تو در دستم و بد سحر نگاهت

                      آن خنده ی شیرین و دو چشمان سیاهت

کی راهی شب میشدم و شاعر افسوس

                        تا من بدهم هستی خود را به نگاهت

با نوی بهاری و منم  رهرو  پاییز

                          از سردی پاییز وجودم همه لبریز

طوفان شده و طاقت سرمام دگر نیست

                        رفتی تو و یاریگر شبهام  دگر نیست

رفتی تو و از بوسه ی لبهای تو مستم

                       تا آخر خط  در هوس عشق تو هستم

 

 

من رفتم

وقتی که من بروم

     به آنجا که دیگر نتوانی

            با دو سه نگاه

                  غرورم را محک بزنی

    کو چه ها دیگر تنهای تنها می شوند

              که دیگر مردی نیست

                    که به عشق تو دختر

              لحظه هایش را بلند بلند گریه کند

                    تو تازه می فهمی

              که این مرد چقدر تنها بود 

                        چقدر زیبا بود

                    و تو دوستش داشتی   

                                    تو حتی باور نمی کنی  

                                                که برای او اشک می ریزی   

 

                                                                                جواد سبط

می ترسم

ترسم ای گل این نگاه ناتراش

                           خط بیاندازد به لوح سینه ات

 یا که آه روز های خستگی

                             گرد گردد بر دل آیینه ات

 

                                    جواد سبط

بیچاره من

گونه های ترت را

      به شوق رسیدن باران

                  بوسیدم

        گرچه تو معشوقه ی من نیستی

                         تو هرگز برای من نشدی

                    سخن مگو

                که سکوت تو تمامی حرفهای من است

      

 

                                                                                 جواد سبط